Ongemakkelijke feitelijkheid
COLUMN – FERRE BEYENS, AUTOMOTIVE ANALIST/JOURNALIST
Het is makkelijker om mensen te beliegen, dan ze achteraf te overtuigen dat ze belogen zijn. In het autogebeuren is dat niet anders. Tien jaar geleden vormden wetenschappelijk omkaderde feiten ons vertrekpunt om de milieu-efficiency van fanatiek gedownsizede verbrandingsmotoren in vraag te stellen. Tevergeefs. Intussen volgen enkele constructeurs wel de fysische basisregels van de thermodynamische doeltreffendheden. Nieuw geïntroduceerde motoren hebben (veel) meer – en niet veel minder – cc’s en betuigen intussen dat inkrimping van die cilinderinhoud lang niet altijd resulteerde in extra CO2-geneeskracht. Maar ook dat volstaat blijkbaar niet om te bewijzen dat er op het vlak van cilinderinhoud indringend gemystificeerd werd. En ook vandaag blijven we listig belogen: met EV’s, hun valse CO2-neutraliteit en ander milieumisleidende elektrodoelmatigheid.
"Om de EV-dromen te realiseren hebben we vijf keer meer koper nodig dan de momenteel voorradige reserves"
Moed is de eerlijkheid om leugens toe te geven. Maar wat is het verschil tussen flagrante leugens en het opzettelijk verzwijgen van bewijskrachtig feitenmateriaal? Mediageile massahysterie laat geen ruimte voor dat soort moed. Als het gaat over EV-fundamentalisme, waarin alle journalistieke deontologische grenzen schaamteloos worden overschreden, bestaat er geen moed. Wel moedwil. Zoals in dat fanatiek ijveren naar over de “downside” tot borreltjesformaat neergehaalde ICE’s. Daarbij werd de aan fysische wetten geketende thermodynamica uitgerangeerd. Onderworpen zelfs aan “oekaze”-normen van een groene orthodoxie. De ontwikkelingsingenieur moest zich plooien naar decreten die bij voorbaat tot falen waren gedoemd. Want de opgelegde commando’s waren utopieën, waarin groene ideologie primeerde op technologische efficiëntie. Het resultaat? Of beter, de consequenties? Zoals wij het tien jaar geleden al voorspelden … Gefundeerd op drijfzand was een milieutechnisch wangedrocht geboren. “Rightsizen” dus. Tot onbegrip van diegenen die niet willen toegeven dat ze misleid zijn geworden. Met dank daarbij aan de reguliere media en hun schrijnend gebrek aan moed om de ongemakkelijke waarheid te publiceren en daarmee een aantal downsizefabels glashelder te weerleggen. Trial by media? Het is van alle tijden, inbegrepen deze turbulente EV-tijden.
Nieuwe auto’s in de Europese Unie moeten vanaf 2035 elektrisch rijden. Verbrandingsmotoren mogen blijven ... Voor zover ze duurzaam geproduceerde synthetische voeding verteren. Gedreven door ons slecht karakter stellen we de vraag: moet de drijfkracht voor de stroomslurpende EV dan ook niet CO2-neutraal zijn? Want dan is er een probleem. Dan krijgen we opnieuw te maken met een decreet dat onherroepelijk zal falen. Technisch niet realiseerbaar. Onbetaalbaar. Windmolens en zonnepanelen die meer dan 200 miljoen EV’s poweren? Onuitvoerbaar, zo zal duidelijk worden. En niet alleen die CO2-neutrale stroomproductie is een probleem. De grondstofvoorraad vormt een zowaar nog veel groter probleem, maar daarover straks meer. Nederlandse energiespecialisten hebben becijferd dat het over 5 jaar al duidelijk zal zijn. Dat de CO2-neutrale stroomproductie, gretig geconsumeerd door een massa energiehongerige EV’s technisch niet realiseerbaar is. Nederland zou daartoe in 15 jaar meer dan 45.000 extra windmolens en 600 miljoen dito zonnepanelen moeten inzetten. Of, 50 windmolens en 800.000 zonnepanelen iedere week, 800 weken aan één stuk.
Waar zitten de kritische journalisten? Waar blijven de ernstige vragen over de gigantische kosten om het klimaat te redden en over de onrealiseerbare EV-plannen waarmee de EU ons opscheept? Maarten van Andel, directeur Toegepaste Natuurwetenschappen, Fontys Hogescholen, scherpt onze kritische pen. Een klimaatrealist, zo getuigen zijn lezenswaardige boeken “Groene energie” en “Groene Kans”. Ingenieur en manager voor meerdere internationale energie- en duurzaamheidsprojecten. Bezorgd om het klimaat. Bezorgder nog over de megalomane maatregelen waarmee de EU dat klimaat hoopt te redden. Bezorgdheid die onder meer wordt aangewakkerd door voortdurend wijzigende EU-doelstellingen met betrekking tot hernieuwbare energie. Op basis van het huidige totale netto-EU-energieverbruik zou volgens die EU tegen 2030 42,5% hernieuwbaar moeten zijn. Volgens van Andel is er echter geen technologie en infrastructuur beschikbaar om zoveel variabele wind- en zonnestroom te transporteren, stockeren en distribueren. De huidige stroomnetten kampen nu al met capaciteitsgebrek. Bovendien, aldus van Andel, is de “groene” waterstofproductie te krap, extreem duur en energie-inefficiënt en – ook dat nog – kost synthetische brandstof massa’s geld en vraagt dat nog extra omvormingsenergie.
Er is een tekort aan CO2-neutrale stroom en er dreigt een ernstig gebrek aan grondstoffen. Ook dat blijft van journalistieke kritiek gevrijwaard. Nochtans ontbreekt het op dit vlak evenmin aan “ongemakkelijke” cijfers en feiten. Zoals die onder meer in een IEA-studie (Internationaal Energie Agentschap) te zien zijn. Waarbij duidelijk wordt hoe hongerig een massale EV-productie – maar tezelfdertijd ook duurzame stroomproductie, -distributie en -opslag – een alsmaar kritischer wordende grondstofvoorraad wegvreet en levenslustig de nog veel krappere voorraden van zeldzame aardse materialen opsnoept. Zo zien we een pijnlijke milieucontroverse omdat de ‘vervloekte’ verbrandingsmotor geen behoefte heeft aan zeldzame aardse materialen. Zien we ook dat duurzame zonne- en windenergie bestemd voor EV’s in de komende 20 jaar 700 miljoen ton koper zullen bezigen. Het equivalent van al het koper dat de mens tot nog toe heeft ontgonnen.
Om de “CO2-neutrale” EV-droom waar te maken, zal uiteindelijk meer dan 4,35 biljoen ton koper nodig zijn. Vijf keer meer dan wat we vandaag aan (gekende) kopervoorraad hebben. En het blijft uiteraard niet bij koper. Grondstofschaarste dreigt ook als we kobalt, nikkel, lithium, zeer zeldzame aardse materialen (REE’s) of het veel gebruikte, tot de platinumgroep behorende aluminium, opnemen in deze ongemakkelijke revue. Duurzaamheid? Met EV’s naar een milieuheilzame toekomst? Ja, zolang de gênante waarheden onder de mediaradar blijven ...
